Ook de minder mooie

Geen categorie

Waarom voelen jouw voorkeuren als het afkeuren van de mijne?

Posted by on Nov 3, 2015 in Geen categorie, Opvoeden, Perfectionisme, Schuldgevoel | 0 comments

Als ik iemand hoor zeggen “Oh nee, ik wilde echt niet meer werken toen mijn kinderen geboren waren. Voor mij is het heel belangrijk om er altijd voor ze te zijn!” dan is dat absoluut een ik-boodschap. Nergens wordt gezegd “ik vind dat iedereen dat moet doen” of “jij bent een slechte moeder omdat jij dat niet doet”, maar waarom voelt het dan wel zo? Waarom kan het me überhaupt iets schelen wat anderen denken?   Ik heb dat ook lang niet altijd. Als ik een zak drop eet en iemand verkondigt te gruwen van drop, dan interesseert me dat geen bal. Integendeel: ik ben blij dat ik mijn drop niet hoef te delen. En als iemand aangeeft zich niks ergers te kunnen voorstellen dan wintersport, dan ga ik echt niet twijfelen aan mijn liefde voor de bergen.   Het gaat dus vooral om de onderwerpen die besproken worden, denk ik. Op het onderwerp ‘kinderen’ kun je mij het hardst pakken. Maar ook daar zitten gradaties in, want over sommige zaken omtrent de kinderen ben ik juist heel zeker. Zo sta ik er helemaal achter dat wij onze kinderen om zeven uur in bed hebben, ’s avonds. Ik vind niet dat andere ouders dit ook moeten doen, of dat onze kinderen ongelukkig zouden zijn als wij het anders zouden doen, maar het is wel een regel die bij ons past en waar we allemaal prettig onder gedijen.   Dus waarom trek ik me dan dingen over opvoeden, al of niet werken, tijd door willen brengen met je kinderen etc. zo aan? Het ligt gruwelijk voor de hand, maar daarom is het niet minder waar: omdat dat de onderwerpen zijn waarbij ik twijfel aan mezelf. En een twijfel aan mezelf is tot daar aan toe, maar als iemand die twijfel dan ‘beaamt’ dan komt dat hard aan. Ook al zegt niemand ooit ‘jij moet meer tijd met de kinderen doorbrengen’, ‘je moet liever voor de kinderen zijn’, ‘je moet je kinderen meer stimuleren’: dat is precies wat ik wél hoor als iemand zegt dat ze dat belangrijk vinden in hun eigen ouderschap.   Na al die jaren (inmiddels ben ik al bijna 6,5 jaar moeder) kan ik nog steeds niet zeggen dat ik mezelf een goede moeder vind! Dat is toch pijnlijk? Ja, ik vind dat ik dingen goed aanpak, maar tegelijkertijd pieker ik met enige regelmaat over mijn moederschap. Ik vind dat ik uit mezelf niets liever zou moeten willen dan al mijn vrije tijd met de kinderen door te brengen en dat is niet zo. Ik vind dat ik geduldig moet zijn en vooral heel redelijk en dat ben ik absoluut niet (denk aan andere blogs over mijn korte lontje). Ik zou willen dat ik er plezier in zou scheppen om creatief met de kinderen bezig te zijn, maar dat lukt me ook vaak niet. Maar waarom blijf ik zo focussen op wat ik verkeerd doe? Ik doe toch heel veel dingen wél goed. En belangrijker nog: ik...

Read More

Trots op de moeite of op het resultaat?

Posted by on Jun 25, 2015 in Geen categorie, Perfectionisme, Voor mezelf kiezen | 0 comments

Ik heb de afgelopen 1,5 jaar geleerd om écht trots op mezelf te zijn. Ik vind het zó goed van mezelf dat ik aan de gang ben gegaan met mijn rotgevoelens. Oké, het is niet perfect, maar dat hoeft ook niet. Ik blijft het proberen en hoe harder ik werk hoe trotser het me maakt. Waar ik ook echt trots op ben is mijn hardlopen. Het is me heel lang niet gelukt om langer dan 2 km achter elkaar te rennen, maar door pure discipline en wilskracht ben ik nu zover dat ik serieus aan het trainen ben voor een halve marathon. Hoe cool is dat?   Tegen de kinderen zeg ik ook altijd dat het niet om het eindresultaat gaat, maar om de inzet. Als je serieus je best doet dan geeft het niet als het niet lukt. Blijven proberen!   Maar wat ik bij mezelf merkte is ook een andere kant, namelijk als iets direct goed gaat. Als ik in een flow zit, of als iets makkelijk ‘klikt’. Dan voel ik een soort teleurstelling. Ik heb er geen moeite voor hoeven doen, en dan vind ik het ontzettend lastig om wel trots op mezelf te zijn. Ik merkte dit bijvoorbeeld toen ik bezig was met mijn ‘week niet schreeuwen’. Op de dagen dat de kinderen mij het bloed onder de nagels vandaan haalden voelde ik een diepe voldoening als ik me had ingehouden. Een heel gezellig middag, waarin ik dus ook niet geschreeuwd had, voelde als een anticlimax. Ik had helemaal mijn best niet hoeven doen, dus hoe kon ik nou trots op mezelf zijn? Het is heel fijn dat ik veel talenten heb, maar het ‘lastige’ is dat veel dingen me dus automatisch makkelijk af gaan. En dat ik er dan dus weinig voldoening uit haal. Jeetje, wat ingewikkeld! Het gevolg hiervan is volgens mij dat ik het mezelf expres moeilijk maak. Niet bewust hoor, maar het kan bijna niet anders.   Tegelijkertijd vraag ik me af of ik dit ook overdraag op de kinderen, als ik tegen hen zeg dat ik vooral de inzet belangrijk vind. Zouden zij ook geneigd zijn om eerst fouten te maken zodat we daarna des te blijer zijn met de inzet en aan het eind een goed resultaat?     Hoe tegenstrijdig het ook klinkt, ik denk dat ik weer wat meer mag focussen op het resultaat. Gaat het lekker? Dan mag ik daar óók blij mee zijn. En ja, ook trots. Want met alléén talent kom je er ook niet, dus er moét ook iets van inzet bij zitten. En het is juist heel goed dat ik mijn inzet gebruik om iets goed te doen. En je kunt natuurlijk altijd je best blijven doen, niet alleen om van een ‘onvoldoende’ een ‘voldoende’ te maken, maar ook om van een 8 naar een 9 te gaan. Of in termen van mijn huidige leven: ik hoef niet eerst helemaal vast te lopen voordat ik trots mag zijn dat ik een middag...

Read More

Zoek het maar uit!

Posted by on Mar 5, 2015 in Geen categorie, Opvoeden, Uitdagingen | 0 comments

Ik heb het er al vaker over gehad, maar het schreeuwen tegen de kinderen is een van mijn lastigste punten. Niet dat ik elke dag compleet uit mijn dak ga, maar soms voelt het als de enige manier om contact te krijgen. Natuurlijk is dat niet zo. Dat realiseerde ik me toen ik deze blog schreef al. Wel had ik het nog altijd moeilijk als ik me niet gehoord voelde. Nu heb ik onlangs dus het webinar gevolgd over (niet meer) schreeuwen/zeuren/helpen herinneren en zit ik er weer vol in. En deze keer lijkt het echt een stuk beter te gaan. Deels omdat ik beter in mijn vel zit, maar ook omdat ik leer dat kinderen vaak niet luisteren omdat er twee dingen missen: 1) positieve aandacht 2) zelf beslissingen mogen nemen/zelfstandig kunnen zijn. Veel mensen hebben het over het eerste en dan werd ik een beetje moedeloos. Ik heb namelijk het idee dat ik best vaak positieve aandacht geef. Moest het dan nóg meer? Ik kon me dat niet voorstellen. Grappig genoeg las ik vaak over de tweede voorwaarde heen. Maar dat tweede… Ja… Dat past heel erg bij mijn eigen controlfreakerigheid. Ik bepaal heel veel voor de kinderen (wat ze aantrekken, wanneer ze tanden poetsen, met wat ze wel en niet mogen spelen), en ik kan me heel goed voorstellen dat ze daar opstandig van worden! Ik ben nu dus heel erg bezig om de teugels te laten vieren. Ze mogen zelf kiezen. Niet alles natuurlijk, maar veel dingen wel. En soms maken ze keuzes die ik niet zou maken. Nou en? Ik ben heel hard aan het leren dat ook ‘slechte’ keuzes gemaakt mogen worden en dat de kinderen hun eigen fouten mogen maken. Ik zei het vaak uit onmacht “Nou, zoek het dan maar uit!”, maar eigenlijk is dat het beste cadeautje dat ik ze kan geven: ze mogen het zelf uitzoeken. Voorheen ging het bijvoorbeeld zo als de meiden mogen helpen met pizza maken: “Sarah, niet van het deeg snoepen, daar krijg je buikpijn van!” “Julia, haal je vinger eruit!” “Sarah, wat zei ik nou over het deeg?” “JUUL! NIÉT met je vinger erin!” etc. Nu zeg ik van tevoren dat ik het heel fijn vind als ze me helpen met het deeg maken, als ze eraf blijven. Ik laat ze dit dan ook aan mij bevestigen. En dan mogen ze dus helpen, zolang ze eraf blijven. Op het moment dat ze dat niet doen dan kunnen ze niet meer helpen. Maar, het allerbelangrijkste, ik ga ze niet ‘mijn kant’ op pushen: “Sarah, je weet wat we hebben afgesproken he? Als je eraan zit dan kun je niet meer helpen!”. Want ook ‘niet helpen’ is een keuze die ze mogen maken. Ik vind dat heel moeilijk, want ik wil ze helpen. Ik weet dat ze het leuk vinden om het deeg te kneden, en ik vind het zonde als ze dat niet kunnen doen. Maar het werkt echt als een trein! Nu moet ik...

Read More

Je moet het je gewoon niet zo aantrekken

Posted by on Jan 14, 2015 in Geen categorie, Opvoeden, Perfectionisme, Schuldgevoel, Voor mezelf kiezen | 4 comments

Deze zin heb ik al zo vaak gehoord. En ik weet dat het waar is, maar niemand vertelt hoé dan. Hoe zorg je ervoor dat het je niet kan schelen als de kinderen niet luisteren? Wat maakt dat je het wel prima vindt als ze treuzelen als je zelf probeert op te schieten? En vooral: hoe blijven mensen zo kalm als ze genegeerd worden door hun eigen kinderen?!   Mijn korte lontje is inmiddels bij iedereen in mijn wijde omgeving bekend geloof ik. Vorige keer heb ik daar de positieve kanten van belicht, maar er zitten natuurlijk ook nadelen aan. Ik zou graag meer in het midden uitkomen. Ik hoef echt niet een geduldige engel te worden, dat past helemaal niet bij me. En daarnaast vind ik dus de goede kanten van mijn ongeduld zelf best belangrijk! Maar goed, iets meer geduld zou me wel sieren denk ik. Soms zeggen mensen dit ook ronduit tegen me: ‘joh, rustig aan!’. Maar niemand vertelt erbij hoe je dat moet doen…   Een voorbeeldje: Sarah wil altijd graag helpen in de supermarkt. Ik vind het fijn dat ze graag mensen helpt, ik vind het belangrijk dat ze leert hoe je dingen doet, ik ben blij dat ze het leuk vindt in de supermarkt. Kortom: ik sta er helemaal achter. Maar ze is vaak Zo Ontzettend LANGZAAM! Ik wéét dat het geen zin heeft, maar toch zit ik haar achter de vodden: “kom op Saartje, een beetje tempo!”. Nogmaals: dit haalt niks uit. Maar wat dan? Ik voel mijn bloeddruk stijgen. Er zijn twee opties: mezelf compleet opvreten of tegen haar schreeuwen. Allebei deze opties krijg ik een knoop van in mijn buik. Ik wil zowel haar als mijn gevoelens niet tekort doen. Maar hoé dan?   Ik heb veel dingen geprobeerd (naast het schreeuwen én mezelf opvreten afwisselend): heel diep ademhalen om mijn kalmte te bewaren, ‘even uit de situatie proberen te gaan’, Sarah op een rustige manier aanspreken… Feit blijft dat ik daarmee het gevoel heb dat mijn ongeduld er niet mag zijn. En eigenlijk is dat ook zo: ik vind het belachelijk van mezelf dat ik niet eens genoeg geduld heb om mijn kind te laten helpen! Dat is toch belangrijk! Oei, doe ik het weer: mijn eigen gevoelens heel hard ontkennen of bagatelliseren. Misschien moet ik de volgende keer hardop zeggen dat ik het lastig vind om rustig te blijven, maar dat ik ook heel erg trots ben dat ze dingen wil leren en mij wil helpen.   Sowieso dacht ik dat ik maar eens een voorbeeld aan haar mocht nemen voor een weekje. Eens kijken of ik mijn dingen ook eens langzamer kan doen, want ik doe alles snel. Ik prop mijn eten in mijn mond, ik typ met 140 aanslagen per minuut, ik vlieg naar boven om kleren te halen en ik ben binnen een minuut klaar met tanden poetsen.   Ik denk dat ik altijd een ‘snel’ persoon zal blijven, maar misschien dat ik dan eens...

Read More

Onze emoties

Posted by on Nov 13, 2014 in Geen categorie, Opvoeden, Uitdagingen, Voor mezelf kiezen | 0 comments

Ik kan zonder aarzelen zeggen dat ik een heel emotioneel persoon ben. Ik kan huilen bij mooie muziek (keer op keer), als ik ontroerd raak (gemiddeld 1,5 keer per dag maar soms dus veel vaker), bij herinneringen, bij begrafenissen (standaard, ook al ken ik de overledene amper), als ik me inleef in gevoelens van anderen… Kortom: ik huil snel en lang niet altijd van verdriet. Ook mijn andere emoties liggen aan de oppervlakte. Ik kan ontploffen in het verkeer, ik kan als een kind zo blij zijn als het gesneeuwd heeft en mijn gepieker kan zich meten met dat van iemand die in serieuze zorgen zit. Niet geheel toevallig waarschijnlijk heeft onze oudste dochter dit  net zo. Bij haar eerste balletles barstte ze in tranen uit omdat ze de muziek zo mooi vond en liet de rest van de groep, inclusief de juf, nogal beduusd achter. Maar ook haar blijdschap, verveling, angst en woede zijn zeer duidelijk aanwezig. En aan de ene kant vind ik het heel fijn, vooral voor haar, maar aan de andere kant merk ik dat ik er moeilijk mee kan omgaan. Dat had ik niet verwacht. Ik ging ervan uit dat ik het juist zou  herkennen en daardoor zou weten wat ze nodig heeft. Maar haar emoties maken bij mij ook weer allerlei emoties los. Bovendien reageert ze dusdanig heftig dat ik vaak geen idee heb wat ik ermee moet.  Dat zie ik trouwens ook bij vriendinnetjes, die staan echt met hun mond vol tanden als Sarah ineens heel hard gaat huilen (dit is bij de meeste emoties haar standaard reactie). Het lastige vind ik dat ik haar aan de ene kant wil bijbrengen dat het belangrijk is om je emoties te uiten, maar dat ik het zelf dus amper trek. Daarnaast wil ik haar ook leren dat het niet altijd handig is om super-emotioneel te zijn. Maar dan vraag ik me direct af of het niet andersom werkt: ik was als kind juist heel beheerst. En nu kan ik mijn emoties dus amper onder controle houden. Misschien is het juist heel goed voor haar om nu vol in haar emoties te zitten, als kind rekenen mensen het je nog niet zo aan. En moeten we onze emoties wel onder controle houden?   Lastig hoor, want de tendens tegenwoordig is ‘nee, we moeten alles er laten zijn!’, maar op het moment dat ik me helemaal laat gaan in mijn woede naar de kinderen vind ik dat te ver gaan. En huilen als een baby met darmkrampjes op een begrafenis van een onbekende wordt ook echt niet gewaardeerd. Tegelijkertijd denk ik ook dat het onderdrukken van emoties er juist voor zorgt dat ze sterker terugkomen.   Dus wat dan? Moeten zowel Sarah als ik maar eens kijken wat er gebeurt als we er vol voor gaan? Ik geloof dat dit de warrigste blog is die ik geschreven heb, blijkbaar zijn mijn emoties niet zo eenduidig als mijn gedachten!...

Read More

Zwangerschapsverlangen

Posted by on Nov 7, 2014 in Geen categorie, Zwangerschap | 1 comment

Eerder schreef ik (in het stukje zwangerschapsdrang) over de wens om nog een kind te krijgen en dat ik dit zowel wél als niet wil. Na lang hierover nadenken (ik lees mijn eigen blogs altijd nog minstens tien keer over) kwam ik tot de conclusie dat het eigenlijk ingewikkelder is dan ik dacht. Als ik zeg dat ik eigenlijk niet meer wil dan klopt dat niet. Want ik wil wél. Het is alleen niet praktisch (nu). Daarnaast wil ik óók andere dingen: nu eindelijk werk gaan doen wat ik écht leuk vind, meer tijd voor mezelf, genieten van mijn grote meiden en meer ruimte voor onze relatie. Dus het is geen kwestie van ‘ik wil eigenlijk geen kinderen meer’. Die wil ik wel. Maar tegelijkertijd staat de ene wens de andere in de weg. En hoe kom ik er  achter welke voor mij zwaarder weegt? Ik vond het tijd voor een gedachtenexperimentje. In al mijn overwegingen zit namelijk ook nog een man, die dus eigenlijk liever geen kinderen meer wil. Aan de ene kant natuurlijk jammer, maar aan de andere kant ook wel lekker makkelijk: hoef ik niet te kiezen. Dus ik probeerde me voor te stellen wat ik zou doen als hij zou zeggen dat ik mocht beslissen. Daar werd ik dus helemaal gek van. Ik moest kiezen tussen mijn dromen en verlangens leek het wel. Gek eigenlijk dat die twee niet hetzelfde zijn! Waarom zit mijn gevoel niet op één lijn met… Tsja, met wat eigenlijk? We zijn geneigd om ‘de biologische klok’ een beetje lacherig af te doen. Daar moeten vrouwen zich maar overheen zetten. Het zijn immers geen ‘echte’ gevoelens, het is alleen je lijf dat je iets duidelijk probeert te maken. Dus het zwangerschapsverlangen is ‘niet echt’. Daar heb ik alleen op dit moment een beetje moeite mee. Gek genoeg  omdat ik over ons seksleven nadacht. Op het moment dat hij wel wil en ik niet, dan is het antwoord in principe ‘nee’. Net als met kinderen dus. Maar eigenlijk is dat een heel lastig uitgangspunt. De ‘ik wil wel’ van de een kan net zo sterk (of zelfs sterker) zijn als de ‘ik wil niet’ van de ander. En natuurlijk moeten mensen geen kinderen krijgen tegen hun zin, en ik ben ook niet van mening dat een vrouw altijd maar zin moet maken als ze die niet heeft. Maar het is wel een beetje de tendens tegenwoordig: je moet allebei wat water bij de wijn doen, soms zin maken dan volgt het plezier vaak vanzelf. En daar sta ik helemaal achter. Ik vind het heel belangrijk om ook zijn wensen ter harte te nemen. Maar als je het puur biologisch bekijkt is zin in seks net zo min praktisch op dit moment. We waren namelijk tot de conclusie gekomen dat we geen kinderen meer willen. Waarom zouden we dan nog seks hebben? Juist, omdat je lijf soms dingen wil die helemaal niet praktisch hoeven te zijn. Maar waarom geldt dat dan niet voor...

Read More