Ook de minder mooie

Waarom voelen jouw voorkeuren als het afkeuren van de mijne?

Posted by on Nov 3, 2015 in Geen categorie, Opvoeden, Perfectionisme, Schuldgevoel | 0 comments

Als ik iemand hoor zeggen “Oh nee, ik wilde echt niet meer werken toen mijn kinderen geboren waren. Voor mij is het heel belangrijk om er altijd voor ze te zijn!” dan is dat absoluut een ik-boodschap. Nergens wordt gezegd “ik vind dat iedereen dat moet doen” of “jij bent een slechte moeder omdat jij dat niet doet”, maar waarom voelt het dan wel zo? Waarom kan het me überhaupt iets schelen wat anderen denken?

 

Ik heb dat ook lang niet altijd. Als ik een zak drop eet en iemand verkondigt te gruwen van drop, dan interesseert me dat geen bal. Integendeel: ik ben blij dat ik mijn drop niet hoef te delen. En als iemand aangeeft zich niks ergers te kunnen voorstellen dan wintersport, dan ga ik echt niet twijfelen aan mijn liefde voor de bergen.

 

Het gaat dus vooral om de onderwerpen die besproken worden, denk ik. Op het onderwerp ‘kinderen’ kun je mij het hardst pakken. Maar ook daar zitten gradaties in, want over sommige zaken omtrent de kinderen ben ik juist heel zeker. Zo sta ik er helemaal achter dat wij onze kinderen om zeven uur in bed hebben, ’s avonds. Ik vind niet dat andere ouders dit ook moeten doen, of dat onze kinderen ongelukkig zouden zijn als wij het anders zouden doen, maar het is wel een regel die bij ons past en waar we allemaal prettig onder gedijen.

 

Dus waarom trek ik me dan dingen over opvoeden, al of niet werken, tijd door willen brengen met je kinderen etc. zo aan? Het ligt gruwelijk voor de hand, maar daarom is het niet minder waar: omdat dat de onderwerpen zijn waarbij ik twijfel aan mezelf. En een twijfel aan mezelf is tot daar aan toe, maar als iemand die twijfel dan ‘beaamt’ dan komt dat hard aan. Ook al zegt niemand ooit ‘jij moet meer tijd met de kinderen doorbrengen’, ‘je moet liever voor de kinderen zijn’, ‘je moet je kinderen meer stimuleren’: dat is precies wat ik wél hoor als iemand zegt dat ze dat belangrijk vinden in hun eigen ouderschap.

 

Na al die jaren (inmiddels ben ik al bijna 6,5 jaar moeder) kan ik nog steeds niet zeggen dat ik mezelf een goede moeder vind! Dat is toch pijnlijk? Ja, ik vind dat ik dingen goed aanpak, maar tegelijkertijd pieker ik met enige regelmaat over mijn moederschap. Ik vind dat ik uit mezelf niets liever zou moeten willen dan al mijn vrije tijd met de kinderen door te brengen en dat is niet zo. Ik vind dat ik geduldig moet zijn en vooral heel redelijk en dat ben ik absoluut niet (denk aan andere blogs over mijn korte lontje). Ik zou willen dat ik er plezier in zou scheppen om creatief met de kinderen bezig te zijn, maar dat lukt me ook vaak niet.

Maar waarom blijf ik zo focussen op wat ik verkeerd doe? Ik doe toch heel veel dingen wél goed. En belangrijker nog: ik doe echt ontzettend mijn best! Ik heb nog nooit iets zó graag goed willen doen. Dat moeten de kinderen toch ook voelen, merken en weten zou je denken.

 

Maar het blijft een moeilijk punt. Juist omdat ik veel weet en lees over kinderen, opvoeden en menselijke interacties weet ik dat wat ik doe, zeg en laat behoorlijk veel invloed heeft op de kinderen.

Zinnen als “the way we talk to our kids becomes their inner voice” doen bij mij meer kwaad dan goed. Ik hoor mezelf dan elke keer als ik niet reageer zoals ik zou willen reageren (ook wel ‘de ideale manier’ genoemd) met grote echo’s terug. Pijnlijk dus.

Ook hier speelt mijn perfectionisme mij dus parten. Ik wil altijd volgens het boekje reageren, omdat ik bang ben mijn kinderen te beschadigen, ze het idee te geven dat ik wat ze doen belangrijker vind dan wie ze zijn en ze niet mee te geven hoe ontzettend veel ik van ze houd.

 

Tegelijkertijd heb ik er het volste vertrouwen in dat de kinderen dat juist allemaal wél inzien. Een moeder die met enige regelmaat in tranen uitbarst omdat ze het ook niet meer weet moet wel heel betrokken zijn, toch?

 

Rest mij nog de ingewikkelde taak van het tegenstrijdigste bevel ooit opvolgen: “doe gewoon niet zo je best!”

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *