Ook de minder mooie

Trots op de moeite of op het resultaat?

Posted by on Jun 25, 2015 in Geen categorie, Perfectionisme, Voor mezelf kiezen | 0 comments

Ik heb de afgelopen 1,5 jaar geleerd om écht trots op mezelf te zijn. Ik vind het zó goed van mezelf dat ik aan de gang ben gegaan met mijn rotgevoelens. Oké, het is niet perfect, maar dat hoeft ook niet. Ik blijft het proberen en hoe harder ik werk hoe trotser het me maakt.

Waar ik ook echt trots op ben is mijn hardlopen. Het is me heel lang niet gelukt om langer dan 2 km achter elkaar te rennen, maar door pure discipline en wilskracht ben ik nu zover dat ik serieus aan het trainen ben voor een halve marathon. Hoe cool is dat?

 

Tegen de kinderen zeg ik ook altijd dat het niet om het eindresultaat gaat, maar om de inzet. Als je serieus je best doet dan geeft het niet als het niet lukt. Blijven proberen!

 

Maar wat ik bij mezelf merkte is ook een andere kant, namelijk als iets direct goed gaat. Als ik in een flow zit, of als iets makkelijk ‘klikt’. Dan voel ik een soort teleurstelling. Ik heb er geen moeite voor hoeven doen, en dan vind ik het ontzettend lastig om wel trots op mezelf te zijn.

Ik merkte dit bijvoorbeeld toen ik bezig was met mijn ‘week niet schreeuwen’. Op de dagen dat de kinderen mij het bloed onder de nagels vandaan haalden voelde ik een diepe voldoening als ik me had ingehouden. Een heel gezellig middag, waarin ik dus ook niet geschreeuwd had, voelde als een anticlimax. Ik had helemaal mijn best niet hoeven doen, dus hoe kon ik nou trots op mezelf zijn?

Het is heel fijn dat ik veel talenten heb, maar het ‘lastige’ is dat veel dingen me dus automatisch makkelijk af gaan. En dat ik er dan dus weinig voldoening uit haal.
Jeetje, wat ingewikkeld!
Het gevolg hiervan is volgens mij dat ik het mezelf expres moeilijk maak. Niet bewust hoor, maar het kan bijna niet anders.

 

Tegelijkertijd vraag ik me af of ik dit ook overdraag op de kinderen, als ik tegen hen zeg dat ik vooral de inzet belangrijk vind. Zouden zij ook geneigd zijn om eerst fouten te maken zodat we daarna des te blijer zijn met de inzet en aan het eind een goed resultaat?

 

 

Hoe tegenstrijdig het ook klinkt, ik denk dat ik weer wat meer mag focussen op het resultaat. Gaat het lekker? Dan mag ik daar óók blij mee zijn. En ja, ook trots. Want met alléén talent kom je er ook niet, dus er moét ook iets van inzet bij zitten. En het is juist heel goed dat ik mijn inzet gebruik om iets goed te doen. En je kunt natuurlijk altijd je best blijven doen, niet alleen om van een ‘onvoldoende’ een ‘voldoende’ te maken, maar ook om van een 8 naar een 9 te gaan. Of in termen van mijn huidige leven: ik hoef niet eerst helemaal vast te lopen voordat ik trots mag zijn dat ik een middag niet geschreeuwd heb. Ik mag ook trots zijn dat ik mijn grenzen weer nog iets beter heb aangegeven dan een week geleden.

Maar daar schuilt volgens mij ook een deel van het probleem: het ís natuurlijk ook veel bevredigender om van een 2 een 6 te maken, dat valt veel meer op.

En het is altijd al mijn uitdaging geweest om de laatste puntjes op de i te zetten. Dus laat ik nou juist eigenlijk heel erg buiten mijn comfortzone zitten met het finetunen van dingen die al goed gaan. Hmmm… Eigenlijk mag ik daar juist heel erg trots op zijn, dus!

 

 

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *