Ook de minder mooie

Zoek het maar uit!

Posted by on Mar 5, 2015 in Geen categorie, Opvoeden, Uitdagingen | 0 comments

Ik heb het er al vaker over gehad, maar het schreeuwen tegen de kinderen is een van mijn lastigste punten. Niet dat ik elke dag compleet uit mijn dak ga, maar soms voelt het als de enige manier om contact te krijgen.
Natuurlijk is dat niet zo. Dat realiseerde ik me toen ik deze blog schreef al. Wel had ik het nog altijd moeilijk als ik me niet gehoord voelde.

Nu heb ik onlangs dus het webinar gevolgd over (niet meer) schreeuwen/zeuren/helpen herinneren en zit ik er weer vol in.
En deze keer lijkt het echt een stuk beter te gaan. Deels omdat ik beter in mijn vel zit, maar ook omdat ik leer dat kinderen vaak niet luisteren omdat er twee dingen missen:

1) positieve aandacht
2) zelf beslissingen mogen nemen/zelfstandig kunnen zijn.

Veel mensen hebben het over het eerste en dan werd ik een beetje moedeloos. Ik heb namelijk het idee dat ik best vaak positieve aandacht geef. Moest het dan nóg meer? Ik kon me dat niet voorstellen. Grappig genoeg las ik vaak over de tweede voorwaarde heen.
Maar dat tweede… Ja… Dat past heel erg bij mijn eigen controlfreakerigheid. Ik bepaal heel veel voor de kinderen (wat ze aantrekken, wanneer ze tanden poetsen, met wat ze wel en niet mogen spelen), en ik kan me heel goed voorstellen dat ze daar opstandig van worden! Ik ben nu dus heel erg bezig om de teugels te laten vieren. Ze mogen zelf kiezen. Niet alles natuurlijk, maar veel dingen wel. En soms maken ze keuzes die ik niet zou maken. Nou en?

Ik ben heel hard aan het leren dat ook ‘slechte’ keuzes gemaakt mogen worden en dat de kinderen hun eigen fouten mogen maken. Ik zei het vaak uit onmacht “Nou, zoek het dan maar uit!”, maar eigenlijk is dat het beste cadeautje dat ik ze kan geven: ze mogen het zelf uitzoeken. Voorheen ging het bijvoorbeeld zo als de meiden mogen helpen met pizza maken: “Sarah, niet van het deeg snoepen, daar krijg je buikpijn van!” “Julia, haal je vinger eruit!” “Sarah, wat zei ik nou over het deeg?” “JUUL! NIÉT met je vinger erin!” etc. Nu zeg ik van tevoren dat ik het heel fijn vind als ze me helpen met het deeg maken, als ze eraf blijven. Ik laat ze dit dan ook aan mij bevestigen. En dan mogen ze dus helpen, zolang ze eraf blijven. Op het moment dat ze dat niet doen dan kunnen ze niet meer helpen. Maar, het allerbelangrijkste, ik ga ze niet ‘mijn kant’ op pushen: “Sarah, je weet wat we hebben afgesproken he? Als je eraan zit dan kun je niet meer helpen!”. Want ook ‘niet helpen’ is een keuze die ze mogen maken. Ik vind dat heel moeilijk, want ik wil ze helpen. Ik weet dat ze het leuk vinden om het deeg te kneden, en ik vind het zonde als ze dat niet kunnen doen. Maar het werkt echt als een trein!

Nu moet ik alleen zelf nog uitzoeken hoe ik mijn eigen strategieën even in de koelkast kan zetten op zo’n moment! Maar ook ik mag natuurlijk fouten maken, dat moet ik af en toe echt tegen mezelf zeggen!

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *